از نظر من جذاب ترین و هیجان انگیر ترین بخش از ماجرای متولد شدن یک نوزاد،انتخاب اسمش است.

پیش خودم حدسهایی میزنم و ته دلم میخواهد در نهایت اسمی بشنوم که غافلگیرم کند.

سه روز پیش دختر کوچولویی در فامیل مادری متولد شد.

اسمش را گذاشته اند ، فردوس!

نمیدونم چطو شده امسال شب تولدم ذوق شعر و عشقم گل کرده.

امشب با پوشیدن یکی از گردنبندای محبوبم و سر کردن چادر مشکی محبوبم که روش طرح مخمل داره و خال خال سفید و با خوردن کیک و نارنگی و موز و با خندیدن به کارای دخترکوچولوی فامیل و ...

شب تولد خوب و دوس داشتنی ساختم واسه خودم :)

+ میدونی...من چون این روز واسه خودم اینهمه خاص و فوق العاده و عجیب غریبه فک میکنم بقیه هم همین حسو دارن.بخاطر همین وختی روز تولدم دعوام میکنن یا باهام جروبحث میکنن یا از دستم دلخور میشن یا هرچی،دلم میگیره.ینی راسیاتش پیش خودم میگم خب حالا یه امروز حداقلش روز منه.

راسی این روزشمارمه.که البته حالا دیگه همه خونه هاش رنگیه.

وختی تلفن داشت بوق میخورد و منتظر بودم که پسرعمو جواب بده و بگه درمورد هاردم چه خبر شده،پیش خودم فک کردم یا امروز یه هدیه تولد توپ میگیرم از خدا یا تبدیل میشه به یکی از غمگین ترین روزای تولدم. و خب راستش اصلا دلم نمیخواس امروز چیزی انرژیمو ازم بگیره.بخاطر همین یه بار خواستم قطع کنم و فردا زنگ بزنم.اما اینکارو نکردم. خب در کمال خرسندی باید بگم که هاردم شامل گارانتی شده و یه نو شو بهم میدن. اما در مورد برگردوندن اطلاعات گفتن هزینه ش 150 هزار تومن میشه.و مقدار اطلاعات فرقی نداره.هرچقدرش که برگرده همینقدر میشه. و من نمیدونم این هزینه رو بکنم تا تقریبا همه چیز برگرده سرجای اولش و از اون اضطراب خلاصی پیدا کنم یا بیخیال بشم و یه زندگی دیتایی تازه رو شروع کنم؟ + در واقع اصلش اینه که نمیدونم اون اطلاعات چقدر واسم ارزش دارن.

30 آبان 95 ؛ 18:55 فردا در هجدهمین ایستگاه منتظرت خواهم بود با چمدانی که هرچه می گذرد خالی تر می شود و با چشمانی که هر چه می گذرد مشتاق تر فردا تمام روز را روی نیمکت ایستگاه منتظر میمانم سرم را پایین می اندازم و چشم چشم میکنم دنبال کفشهایی که جلوی نیمکت توقف خواهند کرد فردا که می آیی آبی بپوش که وقت غروب،آسمان تمام نشود... 2 آذر 95 ؛ 00:37 قطار نوزدهم هم رسید و تو نیامدی و من هی پا سست کردم کنار ریل هی به عقب برگشتم دریغ حتی عابری را با تو اشتباه نگرفتم و سوت قطار چقدر زودتر از همیشه نواخته شد و ایستگاه هجدهم چه تند در پنجره های کوپه می دوید

چن روزه که دنبال اسم و رسم آهنگ محلی سریال هشت و نیم دقیقه میگشتم.همین الان یافتمش :)

به زبون کرمانجی ه و به شدت زیباست.

دومان - محسن میرزاده

روزی هشصد و هفتاد و چار بار نظرم راجب موهام عوض میشه.

میدونی...

نمیدونم.

کاش ادم وختی خودش نوجوون بود میدونست که تحمل نوجوونا چقد سخته و چقد همه صبوری میکنن در برابرشون.

حتا شاید همین الان همه ی خونوادم در حال تحمل کردنم باشن.